Program
17.10.2026
Artyści
Paulina Bielarczyk
Soprano
Paulina Bielarczyk is a Polish opera singer who has been living and working in Germany for several years. She is a lyric-dramatic soprano transitioning into the dramatic Fach and is represented by the opera agency Artists.bcn Management. She is currently coached by the singer Łucja Zarzycka. She has further deepened her artistic development in numerous masterclasses with renowned artists. Through performances at high-profile events as well as concerts, competitions, and festivals in numerous European countries and worldwide, she has gained valuable international stage experience. In November 2026, she makes her debut as Lady Macbeth in Giuseppe Verdi's opera Macbeth at the Opera House in Oviedo, Spain.
Seulgi Lee
Piano
Seulgi Lee was born in South Korea in 1992 and received her first piano lessons at the young age of four. She studied at Keimyung University under Prof. Sergei Tarasov and subsequently completed her Master’s degree under Prof. Gunther Anger at the HfM Dresden. She then furthered her education in the Lied class with Prof. Ulrike Siedel and KS Prof. Olaf Bär.
She performs regularly as a soloist, vocal coach, and chamber musician. She has attended masterclasses with Helmut Deutsch, Axel Bauni, and Daniel Heide. She has received several prizes at various competitions, including the ECO Music Sponsorship Award from BASF as well as the Chamber Music Prize from the Friends of the HfM Dresden. In 2023, she completed her masterclass exam in Lied accompaniment with top marks and unanimous approval from the jury. Since 2024, Seulgi Lee has been working as a lecturer at the Nuremberg University of Music, dedicating herself to music pedagogy alongside her concert career.
Muzyka
Franz Schubert (1797–1828)
był austriackim kompozytorem i jest uznawany za jednego z najważniejszych przedstawicieli romantyzmu w muzyce. Urodził się w Wiedniu, gdzie już od wczesnych lat odebrał gruntowne wykształcenie muzyczne (m.in. jako członek chłopięcego chóru kapeli dworskiej oraz uczeń Antonia Salieriego).
W swoim krótkim życiu Schubert skomponował ponad 600 pieśni, liczne utwory kameralne, symfonie, sonaty fortepianowe oraz muzykę sakralną. Swoją twórczością pieśniarską – opartą przede wszystkim na tekstach Goethego, Schillera, Müllera i Schulzego – zapoczątkował romantyczną pieśń artystyczną, łącząc proste, zapadające w pamięć melodie z ogromną głębią psychologiczną i ekspresyjnym akompaniamentem fortepianu.
Mimo rosnącego uznania w wiedeńskich kręgach artystycznych, za życia nie doczekał się spektakularnego przełomu w karierze. Zmarł w Wiedniu w wieku zaledwie 31 lat na tyfus (którego przebieg był prawdopodobnie zaostrzony przez wcześniejsze syfilityczne schorzenie). Wiele z jego najważniejszych dzieł wydano dopiero pośmiertnie, co uczyniło go od tamtej pory uosobieniem romantycznego kompozytora pieśni.
Die Allmacht D 852
Groß ist Jehova, der Herr! denn Himmel und Erde verkünden
Seine Macht! – Du hörst sie im brausenden Sturm, in des Waldstroms
Lautaufrauschendem Ruf, in des grünenden Waldes Gesäusel;
Siehst sie in wogender Saaten Gold, in lieblicher Blumen
Glühendem Schmelz, im Glanz des sternebesäeten Himmels!
Furchtbar tönt sie im Donnergeroll, und flammt in des Blitzes
Schnellhinzuckendem Flug; doch kündet das pochende Herz dir
Fühlbarer noch Jehova’s Macht, des ewigen Gottes,
Blickst du flehend empor, und hoffst auf Huld und Erbarmen.
Wszechmoc, D 852
Wielki jest Jehowa, Pan! bo niebo i ziemia głoszą
Jego moc! – Słyszysz ją w huczącym sztormie, w leśnego potoku
Głośnym, wzburzonym wołaniu, w szumie zieleniącego się lasu;
Widzisz ją w złocie falujących zbóż, w uroczym kwiatach
Rozżarzonym połysku, w blasku nieba usianego gwiazdami!
Straszliwie brzmi w grzmocie piorunów i płonie w błyskawicy
Szybkim, migotliwym locie; lecz bijące serce oznajmia ci
Jeszcze wyraźniej moc Jehowy, Boga wiecznego,
Gdy spoglądasz błagalnie w górę i masz nadzieję na łaskę i miłosierdzie.
%2C_painter_August_Grahl.jpg)
Johann Ladislaus Pyrker (1772–1847)
był niemieckim poetą epoki romantyzmu. Studiował w Getyndze, pisał głównie lirykę oraz epos wierszowany Die bezauberte Rose (Zaróżowiona róża). Jego najbardziej znanym w świecie muzycznym dziełem jest Poetisches Tagebuch (Dziennik poetycki, 1813–1817), z którego Schubert zaczerpnął teksty do kilku swoich pieśni. Schulze zmarł młodo na gruźlicę.
-
Wiersz powstał 31 marca 1815 roku (pierwotny tytuł: „Am 31sten März 1815”).
-
Wydanie: 1819 rok w Poetisches Tagebuch.
-
Kompozycja Schuberta: marzec 1826 roku (D 882), wydana w 1828 roku jako Op. posth. 101 Nr 1.
Ganymed D 544
Wie im Morgenglanze
Du rings mich anglühst,
Frühling, Geliebter!
Mit tausendfacher Liebeswonne
Sich an mein Herze drängt
Deiner ewigen Wärme
Heilig Gefühl,
Unendliche Schöne!
Dass ich dich fassen möcht
In diesen Arm!
Ach an deinem Busen
Lieg’ ich, und schmachte,
Und deine Blumen, dein Gras
Drängen sich an mein Herz.
Du kühlst den brennenden
Durst meines Busens,
Lieblicher Morgenwind!
Ruft drein die Nachtigall
Liebend nach mir aus dem Nebeltal.
Ich komm! ich komme!
Wohin? Ach, wohin?
Hinauf! Hinauf strebt’s.
Es schweben die Wolken
Abwärts, die Wolken
Neigen sich der sehnenden Liebe.
Mir! Mir!
In eurem Schoße
Aufwärts!
Umfangend umfangen!
Aufwärts an deinen Busen,
Alliebender Vater!
Ganimedes
Jak w blasku poranka
Wokół mnie rozpalasz się,
Wiosno, ukochana!
Z tysiąckrotną rozkoszą miłości
Do mego serca tłoczy się
Twego wiecznego ciepła
Święte uczucie,
Nieskończone piękno!
Żebym cię objąć mógł
W te ramiona!
Ach, na twojej piersi
Leżę i tęsknię,
A twoje kwiaty, twoja trawa
Tłoczą się do mego serca.
Ty chłodzisz palące
Pragnienie mej piersi,
Uroczy poranny wietrze!
Woła w to słowik
Kochająco do mnie z doliny mgieł.
Przychodzę! przychodzę!
Dokąd? Ach, dokąd?
W górę! W górę dąży!
Unoszą się chmury
W dół, chmury
Pochylają się do tęskniącej miłości.
Do mnie! Do mnie!
W waszym łonie
W górę!
Objęty obejmując!
W górę na twoją pierś,
Wszechkochający Ojcze!
Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832)
jest uznawany za jednego z najważniejszych niemieckich poetów i wybitnego przedstawiciela klasyki weimarskiej. Większość życia spędził w Weimarze, gdzie nie tylko tworzył literaturę, ale także piastował wysokie urzędy państwowe. Jego wszechstronny dorobek obejmuje światowej sławy dramaty, takie jak Faust, powieści, pisma przyrodnicze oraz ogromną liczbę utworów lirycznych. Poprzez swoje głębokie dzieła wywarł trwały wpływ na historię europejskiej kultury i myśli.
-
Powstanie wiersza: Goethe napisał pierwszą wersję wiersza „An den Mond” około 1777/1778 roku. Ostateczna wersja, podana przez Państwa, została przez niego zmieniona i opublikowana w roku 1789.
-
Kompozycja Schuberta: Franz Schubert skomponował tę pieśń (numer w katalogu dzieł D 259) 19 sierpnia 1815 roku.
An die Musik, D 547
Du holde Kunst, in wieviel grauen Stunden,
Wo mich des Lebens wilder Kreis umstrickt,
Hast du mein Herz zu warmer Lieb’ entzunden,
Hast mich in eine beßre Welt entrückt!
Oft hat ein Seufzer, deiner Harf’ entflossen,
Ein süßer, heiliger Akkord von dir
Den Himmel beßrer Zeiten mir erschlossen,
Du holde Kunst, ich danke dir dafür!
Do muzyki
Ty, piękna sztuko, w iluż szarych godzinach,
Gdy mnie dziki krąg życia oplątał,
Rozpaliłaś moje serce ciepłą miłością,
Uniosłaś mnie do lepszego świata!
Często westchnienie z twojej harfy wypłynęło,
Słodki, święty akord od ciebie
Otworzył mi niebo lepszych czasów,
Ty, piękna sztuko, dziękuję ci za to!
Franz von Schober (1796–1882)
był północnoniemieckim lirykiem i urzędnikiem. Pochodził z lubeckiej rodziny kupieckiej, studiował początkowo prawo, następnie teologię, a ostatecznie medycynę. Później pracował w duńskiej służbie państwowej, a pod koniec życia mieszkał w Altonie/Ottensen.
Obok studiów historycznych pisał głównie wiersze. Jego najsłynniejszym dziełem jest wiersz Des Fremdlings Abendlied (Wieczorna pieśń przybysza, znany także jako Der Wanderer / Wędrowiec), który stał się kwintesencją romantycznej tęsknoty za nieosiągalną ojczyzną. Schubert skomponował do niego muzykę, a finałowy wers „Dort, wo du nicht bist, dort ist das Glück!” (Tam, gdzie cię nie ma, tam jest szczęście!) uczynił jednym z najsłynniejszych zdań w historii pieśni.
-
Wiersz powstał: około 1806–1808 roku (pierwsza publikacja w 1808 roku pod tytułem Des Fremdlings Abendlied).
-
Kompozycja Schuberta: październik 1816 roku (D 489), wydana w 1821 roku jako Op. 4 Nr 1.
Amalia, D 195
Schön wie Engel voll Walhallas Wonne,
Schön vor allen Jünglingen war er!
Himmlisch mild sein Blick, wie Maiensonne,
Rückgestrahlt vom blauen Spiegelmeer.
Sein Umarmen – wütendes Entzüken! –
Mächtig feurig klopfte Herz an Herz,
Mund und Ohr gefesselt – Nacht vor unsern Bliken –
Und der Geist gewirbelt himmelwärts.
Seine Küsse – paradiesisch Fühlen!
Wie zwei Flammen sich ergreifen, wie
Harfentöne in einander spielen
Zu der himmelvollen Harmonie –
Stürzten, flogen, schmolzen Geist in Geist zusammen,
Lippen, Wangen brannten, zitterten,
Seele rann in Seele – Erd’ und Himmel schwammen
Wie zerronnen um die Liebenden!
Er ist hin – vergebens, ach, vergebens
Stöhnet ihm der bange Seufzer nach!
Er ist hin, und alle Lust des Lebens
Wimmert hin in ein verlornes Ach!
Amalia
Piękny jak anioł pełen rozkoszy Walhalli,
Najpiękniejszy ze wszystkich młodzieńców był on!
Nieziemsko łagodny jego wzrok, jak słońce majowe
Odbite od błękitnego lustra morza.
Jego objęcie – szalone zachwycenie! –
Mocno, ognisto biło serce o serce,
Usta i ucho spętane – noc przed naszymi oczami –
A duch uniósł się wirując ku niebu.
Jego pocałunki – rajskie uczucie!
Jak dwie płomienie się chwytają, jak
Dźwięki harfy się ze sobą splatają
W niebiańsko pełną harmonię –
Spadały, leciały, topniały duch w duchu razem,
Wargi, policzki płonęły, drżały,
Dusza płynęła w duszę – ziemia i niebo płynęły
Jak rozpuszczone wokół kochanków!
On odszedł – na próżno, ach, na próżno
Wzdycha za nim lękliwe westchnienie!
On odszedł, a cała radość życia
Zawodzi w jedno utracone ach!
-
Powstanie wiersza: Goethe napisał wiersz „Der Musensohn” w 1799 roku. Został on opublikowany niedługo później, w roku 1800, w tomie Göthe’s neue Schriften (Nowe pisma Goethego).
-
Kompozycja Schuberta: Franz Schubert skomponował tę słynną, pełną wigoru pieśń (D 764 / Op. 92 Nr 1) w grudniu 1822 roku.
Der Tod und das Mädchen, D 531
Śmierć i dziewczyna
Das Mädchen
Vorüber! Ach, vorüber!
Geh wilder Knochenmann!
Ich bin noch jung, geh Lieber!
Und rühre mich nicht an.
Der Tod
Gib deine Hand, du schön und zart Gebild!
Bin Freund, und komme nicht zu strafen.
Sei gutes Muts! ich bin nicht wild,
Sollst sanft in meinen Armen schlafen!
Dziewczyna
Przejdź! Ach, przejdź!
Idź, dziki kościotrupie!
Jestem jeszcze młoda, idź, kochany!
I nie dotykaj mnie.
Śmierć
Podaj mi rękę, ty piękna i delikatna postać!
Jestem przyjacielem i nie przychodzę karać.
Bądź dobrej myśli! Nie jestem dziki,
Masz spać łagodnie w moich ramionach!
jest uznawany za jednego z najważniejszych niemieckich poetów i wybitnego przedstawiciela klasyki weimarskiej. Większość życia spędził w Weimarze, gdzie nie tylko tworzył literaturę, ale także piastował wysokie urzędy państwowe. Jego wszechstronny dorobek obejmuje światowej sławy dramaty, takie jak Faust, powieści, pisma przyrodnicze oraz ogromną liczbę utworów lirycznych. Poprzez swoje głębokie dzieła wywarł trwały wpływ na historię europejskiej kultury i myśli.
-
Powstanie wiersza: Goethe napisał pierwszą wersję wiersza „An den Mond” około 1777/1778 roku. Ostateczna wersja, podana przez Państwa, została przez niego zmieniona i opublikowana w roku 1789.
-
Kompozycja Schuberta: Franz Schubert skomponował tę pieśń (numer w katalogu dzieł D 259) 19 sierpnia 1815 roku.
Die junge Nonne, D 828
Wie braust durch die Wipfel der heulende Sturm!
Es klirren die Balken, es zittert das Haus!
Es rollet der Donner, es leuchtet der Blitz! –
Und finster die Nacht, wie das Grab! –
Immerhin, immerhin!
So tobt’ es auch jüngst noch in mir!
Es brauste das Leben, wie jetzo der Sturm!
Es bebten die Glieder, wie jetzo das Haus!
Es flammte die Liebe, wie jetzo der Blitz! –
Und finster die Brust, wie das Grab! –
Nun tobe du wilder, gewalt’ger Sturm!
Im Herzen ist Friede, im Herzen ist Ruh! –
Des Bräutigams harret die liebende Braut,
Gereinigt in prüfender Glut –
Der ewigen Liebe getraut. –
Ich harre, mein Heiland, mit sehnendem Blick;
Komm, himmlischer Bräutigam! hole die Braut!
Erlöse die Seele von irdischer Haft! –
Horch! friedlich ertönet das Glöcklein vom Turm;
Es lockt mich das süße Getön
Allmächtig zu ewigen Höhn. –
Alleluja!
Młoda zakonnica
Jak huczy przez wierzchołki drzew wyjący sztorm!
Trzeszczą belki, drży dom!
Toczą się grzmoty, błyska piorun! –
I ciemna noc, jak grób! –
W każdym razie, w każdym razie!
Tak szalało niedawno jeszcze we mnie!
Huczało życie, jak teraz sztorm!
Drżały członki, jak teraz dom!
Płonęła miłość, jak teraz błyskawica! –
I ciemna pierś, jak grób! –
Teraz szalej, ty dziki, potężny sztormie!
W sercu jest pokój, w sercu jest cisza! –
Narzeczonego czeka kochająca oblubienica,
Oczyszczona w sprawdzającym żarze –
Oddana wiecznej miłości. –
Czekam, mój Zbawicielu, z tęsknym spojrzeniem;
Przyjdź, niebiański oblubieńcze! Zabierz oblubienicę!
Wyzwól duszę z ziemskich więzów! –
Słuchaj! Spokojnie dzwoni dzwonek z wieży;
Wabi mnie słodki dźwięk
Wszechmocnie ku wiecznym wyżynom. –
Alleluja!
jest uznawany za jednego z najważniejszych niemieckich poetów i wybitnego przedstawiciela klasyki weimarskiej. Większość życia spędził w Weimarze, gdzie nie tylko tworzył literaturę, ale także piastował wysokie urzędy państwowe. Jego wszechstronny dorobek obejmuje światowej sławy dramaty, takie jak Faust, powieści, pisma przyrodnicze oraz ogromną liczbę utworów lirycznych. Poprzez swoje głębokie dzieła wywarł trwały wpływ na historię europejskiej kultury i myśli.
-
Powstanie wiersza: Goethe napisał pierwszą wersję wiersza „An den Mond” około 1777/1778 roku. Ostateczna wersja, podana przez Państwa, została przez niego zmieniona i opublikowana w roku 1789.
-
Kompozycja Schuberta: Franz Schubert skomponował tę pieśń (numer w katalogu dzieł D 259) 19 sierpnia 1815 roku.
Bolko von Hochberg (1843-1926)
był wybitnym niemieckim kompozytorem, pianistą i dyrygentem epoki romantyzmu, urodzonym 7 maja 1833 roku w Hamburgu. Uznawany jest za jednego z najważniejszych twórców muzycznych XIX wieku i często stawiany obok Johanna Sebastiana Bacha i Ludwiga van Beethovena jako jeden z „Trzech wielkich B” historii muzyki. Brahms spędził większość swojego twórczego życia w Wiedniu, gdzie wywarł decydujący wpływ na tamtejszą scenę muzyczną i stworzył arcydzieła, takie jak cztery symfonie oraz Niemieckie Requiem (Ein deutsches Requiem). Jego utwory wyróżniają się mistrzowskim opanowaniem tradycyjnych form, które wypełniał głębokimi, romantycznymi emocjami. Zmarł 3 kwietnia 1897 roku w Wiedniu, pozostawiając po sobie nieśmiertelne dziedzictwo muzyczne, które do dziś jest cenione na całym świecie.
Intermezzo F-Dur, Op. 118 Nr. 5
Aus der Oper Der Wärwolf, Op. 21
Intermezzo F-Dur, Op. 118 Nr. 5
Text
był austriackim kompozytorem, który obok Franza Schuberta jest uznawany za jednego z najważniejszych mistrzów niemieckiej pieśni artystycznej. Swoją edukację muzyczną w Konserwatorium Wiedeńskim musiał przerwać przedwcześnie, po czym kształcił się dalej głównie jako samouk, pracując jednocześnie przez pewien czas jako cięty krytyk muzyczny w Wiedniu. Jako żarliwy podziwiacz Richarda Wagnera przeniósł jego zasady interpretacji tekstu na grunt pieśni, co wyraźnie widać w jego słynnych cyklach, takich jak pieśni do słów Mörikego czy Goethego. Jego życie było nieustannie naznaczone dotkliwą dependencies finansową oraz skrajnymi wahaniami nastroju – od euforycznych faz twórczych po ciężkie depresje. Zakażenie syfilisem w młodości doprowadziło ostatecznie do postępującego paraliżu i obłędu, przez co ostatnie lata życia spędził w zakładzie dla nerwowo chorych.
Richard Strauss (1864–1949)
Richard Strauss urodził się w Monachium jako syn wybitnego waltornisty i już jako dziecko wykazywał nadzwyczajny talent muzyczny. Stał się jednym z najważniejszych niemieckich kompozytorów przełomu późnego romantyzmu i wczesnego modernizmu, a jego dorobek obejmuje niemal wszystkie gatunki muzyczne. Światową sławę zyskał przede wszystkim dzięki monumentalnym poematom symfonicznym, takim jak Tako rzecze Zaratustra, a także przełomowym operom, m.in. Salome i Kawaler srebrnej róży. Obok działalności kompozytorskiej, przez całe życie był wysoko cenionym dyrygentem pracującym w największych operach Europy. Pozostawił po sobie trwały ślad w muzyce wokalnej w postaci ponad 200 pieśni, które często charakteryzują się wysoce złożonym akompaniamentem fortepianu i pełnymi przepychu liniami melodycznymi.
Heimliche Aufforderung, Op. 27 Nr. 3
Auf, hebe die funkelnde Schale
empor zum Mund,
Und trinke beim Freudenmahle
dein Herz gesund.
Und wenn du sie hebst, so winke
mir heimlich zu,
Dann lächle ich, und dann trinke
ich still wie du ...
Und still gleich mir betrachte
um uns das Heer
Der trunknen Schwätzer—verachte
sie nicht zu sehr.
Nein, hebe die blinkende Schale,
gefüllt mit Wein,
Und laß beim lärmenden Mahle
sie glücklich sein.
Doch hast du das Mahl genossen,
den Durst gestillt,
Dann verlasse der lauten Genossen
festfreudiges Bild,
Und wandle hinaus in den Garten
zum Rosenstrauch,—
Dort will ich dich dann erwarten
nach altem Brauch,
Und will an die Brust dir sinken
eh’ du’s gehofft,
Und deine Küsse trinken,
wie ehmals oft,
Und flechten in deine Haare
der Rose Pracht—
O komm, du wunderbare,
ersehnte Nacht!
Tajne wezwanie
Dalej, podnieś skrzącą się czarę
W górę, do ust swoich zbliż,
I pij podczas radosnej uczty,
By serce uleczyć ze skarg.
A kiedy ją wzniesiesz, skinij
Do mnie potajemnie z dala,
Wtedy ja się cicho uśmiechnę
I pić będę skrycie jak ty...
I cicho, tak jak ja, przypatrz się
Wokół nas tej rzeszy tłumnej
Pijanych gadułów — lecz nie gardź
Nimi w swej myśli zbyt mocno.
Nie, podnieś błyszczący kielich,
Napełniony winem po brzegi,
I pozwól im przy głośnej biesiadzie
Przez chwilę szczęśliwymi być.
Lecz gdy już nacieszysz się ucztą,
I ugasisz pragnienie palące,
Wtedy opuść głośnych biesiadników
I ten obraz hucznej radości,
I wyjdź potajemnie do ogrodu,
Gdzie rośnie krzew dzikiej róży —
Tam będę na ciebie czekać
Według dawnego zwyczaju,
I chcę osunąć się na twą pierś,
Zanim zdążysz mieć nadzieję,
I pić twoje pocałunki słodkie,
Jak dawniej, tak często już,
I wpleść w twoje ciemne włosy
Wspaniałość rozkwitłej róży —
O przyjdź, ty cudowna, gwiaździsta,
Tak długo upragniona nocy!
John Henry Mackay (1864–1933)
Szkocko-niemiecki pisarz John Henry Mackay (1864–1933) urodził się w Szkocji, jednak po wczesnej śmierci ojca wychowywał się w Niemczech. Później osiadł w Berlinie, gdzie zyskał rozgłos jako radykalny promotor anarchizmu indywidualistycznego oraz jeden z pierwszych aktywistów działających na rzecz praw osób homoseksualnych. Jego paleta literacka obejmowała nie tylko powieści społeczno-krytyczne, ale również subtelną lirykę, urzekającą swoją żarliwą intensywnością. Mackay zmarł w ubóstwie w okolicach Berlina, krótko po dojściu narodowych socjalistów do władzy.
Powstanie dzieła: Mackay napisał wiersz „Heimliche Aufforderung” (Tajemne wezwanie) w 1888 roku (wydany w jego tomie poezji Sturm). Richard Strauss przeczytał ten utwór wiosną 1892 roku i skomponował do niego muzykę 22 maja 1894 roku jako żarliwy prezent ślubny dla swojej narzeczonej, sopranistki Pauline de Ahna.